vrijdag 22 april 2011

Geen kringloopvouchers voor Haarlemse minima!

Leven in armoede is verschrikkelijk. Het is daarom goed dat gemeenten, en dus ook de gemeente Haarlem, een beleid hebben om mensen uit de armoede te krijgen en ze – zolang ze er in zitten – adequaat te ondersteunen als dat nodig is. Dat laatste doen we door middel van de bijzondere bijstand. Onder strikte voorwaarden kunnen mensen een extra bedrag krijgen om uitgaven te doen die noodzakelijk zijn, maar die ze zich niet kunnen permitteren. Daarbij gaat het met name om zaken als een koelkast, een fornuis en een wasmachine. In het kader van de vernieuwing van het minimabeleid wil wethouder Nieuwenburg (PvdA) dat bedrag niet langer in geld uitkeren, maar in zogenaamde 'vouchers' voor de kringloopwinkel. Dat betekent enerzijds dat deze mensen niet langer zelf de keuze hebben waar ze hun spullen halen, en anderzijds dat ze zijn aangewezen op tweedehands spullen. Ik heb daar grote moeite mee. Als liberaal geloof ik in de eigen kracht van mensen. Dat betekent ook dat we ze in staat achten hun eigen keuzes te maken. Dus ook waar je je spullen haalt. Ten tweede vind ik het toebedelen van tweedehands spullen aan mensen die al niet veel hebben en zijn aangewezen op de bijstand onaanvaardbaar stigmatiserend. Niet omdat ze 'zielig' zouden zijn en geknuffeld zouden moeten worden met een nieuwe wasmachine, maar gewoon omdat mensen niet nog eens bevestigd hoeven te worden in hun ellende door ze te verplichten tot de aanschaf van tweedehands spullen. Minima zijn, net als alle andere mensen, doorgaans uitstekend in staat om hun eigen keuzes te maken en die te verantwoorden. Om die reden diende mijn fractie gisteren samen met de SP een motie in om de wethouder van dit onzalige plan af te helpen. Wat ons betreft kan hij zich de moeite besparen om dit voorstel nader uit te werken. Zonde van de tijd en de inzet van de ambtenaren. De motie werd helaas niet breed gesteund, maar de Haarlemse sociaaldemocratie werd wel even links en rechts ingehaald als het gaat om de manier waarop we omgaan met mensen in de verdrukking.

vrijdag 8 april 2011

Het beeld van de dakloze

De afgelopen maanden was er in Haarlem veel belangstelling voor het thema dakloosheid. Dat kwam vooral door de discussie over de vestiging van een nieuwe opvang voor daklozen. Die moet de oude gribus die nu door moet gaan 'opvang' vervangen. Helaas is het imago van daklozen niet best. En natuurlijk zijn er daklozen die overlast veroorzaken. De manier waarop in de discussies in de stad deze groep echter categoriaal werd weggezet als een soort melaatsen die het aanzien van het centrum zouden verzieken, heeft mij diep geraakt. In een brief aan de raad schreef men bijvoorbeeld dit:

' Bezoekers kunnen nauwelijks anders dan via de Gedempte Oude Gracht de stad in rijden. En wat zien ze dan als eerste: een haag van drank- en drugsverslaafden en daklozen (tenminste 209 + 509 personen) die ze als het ware verwelkomen in de stad! Wat doet dit voor het het imago van Haarlem? Wordt Haarlem ooit nog de gezelligste stad van Nederland?' Wat mij betreft gaan we zo niet met mensen om. Deze stigmatisering past ons niet. Gelukkig is er van de week iets gebeurd dat deze Haarlemmers een hart onder riem steekt. De Haarlemse emancipatieprijs (beter bekend als de kenauprijs) werd dit jaar toegekend aan krant van de daklozen, het straatjournaal. En juist vanwege het feit dat dit project de emancipatie van deze groep bevordert en de achterstelling probeert op te heffen. De discussie rond de daklozenopvang toonde pijnlijk genoeg aan dat dat dus hard nodig is!