donderdag 28 november 2013

Beter onderwijs door stevigere medezeggenschap

Als je alle discussies over het onderwijs volgt vraag ik me één ding af:  van wie is het onderwijs nou eigenlijk? Van de ouders, de leerlingen, de docenten, de politici of de schoolbesturen? Het antwoord lijkt me duidelijk: het onderwijs is van de ouders, de leerlingen en de docenten. En daarom hebben we medezeggenschap. Maar dat blijkt niet vanzelf te werken.

In juni heeft de Tweede Kamer een belangrijk besluit genomen om de medezeggenschap in het ‘funderend’ onderwijs te versterken. (dat is bobotaal voor basisonderwijs en voortgezet onderwijs)  Staatssecretaris Dekker heeft beloofd om de Tweede Kamer in het najaar een brief te sturen met maatregelen. Die brief is er inmiddels. Dekker gaat vooral in op allerlei randverschijnselen die we zo mooi ‘governance’ noemen – stichtingen, statuten, besturen, toezichthouders, directeuren en wie wie benoemt.  Ik vind het allemaal prachtig, maar het gaat tot nu toe aan één ding voorbij: het onderwijs is van de ouders, de leerlingen en de docenten. En niet van al die regenten eromheen.
Want wat is er werkelijk aan de hand?
Twintig jaar geleden koos de politiek voor de beweging van  governement naar governance. Niet de regering, maar bestuurders gingen het onderwijs organiseren. Er vormde zich een kaste, een elite, van onderwijsregenten met een eigen ambtelijk apparaat dat beslissingen neemt over loten, klassengroottes, onderwijssystemen, lestijden en het sluiten en stichten van scholen. Elites hebben de neiging zich te vormen naar de ruimte die ze krijgen. De door sommigen verguisde vrijheidsdenker Ralph Milliband schreef ‘That what the Establishment understands, solely understands, is collective and resolute power, in other words oppositional power. It doesn't give a damn about all the rest’.  Het succes van onderwijsregenten is dat ze die collectieve en resolute tegenmacht met schaalvergroting geneutraliseerd hebben. Zij zijn immuun voor wensen van ouders, leerlingen, docenten en politici. Dat maakt de roep om meer toezicht op onderwijsbesturen ook zo kortzichtig. Want hoe houd je toezicht op zelfbenoemde maatschappelijke ondernemers die met belastinggeld hun gang mogen gaan? Scholen zijn controleerbaar, maar megabesturen als Dunamare en Spaarnesant: vergeet het maar (Ik citeer ik hier vrijelijk Ton van Haperen in Onderwijsblad van december 2012 ‘van governance naar government’).

Ik pleit dan ook niet voor scherper of strenger toezicht of het ongedaan maken van de beslissing het op afstand zetten van het onderwijs ongedaan te maken en de politici de dienst uit te laten maken. Integendeel. Ik gun het onderwijs toegewijde en kundige bestuurders die gespecialiseerd zijn in het werk dat ze doen. Een gemeenteraad is dat niet. Die kan de neiging hebben door te slaan naar het andere uiterste en álleen maar te luisteren naar ouders, leerlingen en leraren. Waar ik wel voor pleit is het versterken van de posities van ouders, leerlingen en docenten in het systeem. En dat kan door de medezeggenschap te versterken. En zolang de Tweede Kamer en de regering zich verliezen in discussies of medezeggenschapraden wel of niet het recht hebben om beslissingen waar ze eigenlijk bij betrokken hadden moeten worden al dan niet mogen terugdraaien en of ze daarvoor naar de rechter moeten of een geschillencommissie moeten we dat lokaal doen.
Wat mij betreft komt er in Haarlem een door de schoolbesturen gefinancierde ondersteuning voor ál die ouders, leerlingen en leraren die zich inzetten voor hun school of onderwijsorganisatie. Zodat zij wérkelijk een tegenmacht zijn en ouders, leerlingen en docenten zeker weten dat hun belangen vertegenwoordigd zijn. In tegenstelling tot de situatie nu, waarbij die ouders, leerlingen en docenten zich soms in wanhoop tot de gemeenteraad moeten wenden omdat zij onmachtig zijn en geen tegenwicht kunnen bieden aan de schoolbesturen. Terwijl die gemeenteraad – door eigen toedoen – daar helemaal niets mee kan. Het laatste beetje waar de raad over gaat, het toezicht op de schoolbesturen voor openbaar onderwijs, is namelijk overgedragen aan het college van burgemeester en wethouders.

In dat opzicht is de reactie van het college op een recent rapport van de Rekenkamercommissie van de gemeenteraad dan ook weinig reëel.  Immers, daar waar de dat rapport duidelijk kanttekeningen plaatst bij de manier waarop het college – of liever: wethouder Nieuwenburg (PvdA) - het toezicht uitoefent en vaststelt dat de gemeenteraad niet kan bijsturen als zich ongewenste ontwikkelingen voordoen, gaat het college daar nauwelijks op in. Dat lijkt het allemaal wel best te vinden. Maar dat is het niet. Wat mij betreft gaat het toezicht daarom terug naar de gemeenteraad tot de medezeggenschap op orde is.

maandag 25 november 2013

Onbeheersbare AWBZ afgeschoven op premiebetaler

Wat in 1968 begon als een voorziening om bejaarden en gehandicapten langdurig van zorg te voorzien, groeide in de loop der jaren uit tot een onbetaalbaar beleid. Veranderingen en moderniseringsslagen, gebrekkige afbakening van definities en drang van politici om zich geliefd te maken bij het electoraat leidden er toe dat de AWBZ failliet ging. Dat meldde Dik Hermans, bestuursvoorzitter van het College voor Zorgverzekeringen in 2010. Hij werd daarin bijgevallen door oud-staatssecretaris Jet Bussemaker, die stelde dat burgers te veel aanspraken konden maken op de AWBZ, zoals bijvoorbeeld boodschappen doen en huiswerkbegeleiding. In 2011 constateerde het Wetenschappelijk Instituut van het CDA dat de onbeheersbaarheid van de kosten alleen nog maar zou toenemen. De onderzoekers voegden daaraan toe dat in andere Europese landen veel meer verantwoordelijkheid bij mensen zelf werd gelegd.

Langzamerhand groeide het draagvlak voor een ingrijpende herziening van de AWBZ. En een oplossingsrichting lag ook voor de hand: meer verantwoordelijkheid voor de burgers zelf, ondersteuning door de overheid indien nodig. Dit leek wonderwel goed aan te sluiten bij de uitgangspunten van de Wet maatschappelijke ondersteuning, de kantelingsgedachte én de decentrale uitvoering door de gemeenten. Het was dan ook niet verbazingwekkend dat in het regeerakkoord van het eerste kabinet Rutte concrete stappen in de richting van ontmanteling van de AWBZ en uitbreiding van de Wmo werden gezet. Die leidden uiteindelijk tot een volledig nieuwe wet (Wmo 2015) die in het najaar van 2013 naar de Raad van State werd gestuurd.

Met de inkt van het wetsvoorstel nog niet droog kwam het kabinet al snel terug op een belangrijk principe. Bij nader inzien zou ‘persoonlijke verzorging’ niet overgaan naar de gemeenten maar naar de zorgverzekeraars. Een grote teleurstelling voor de gemeenten die van mening zijn en blijven dat er een grotere overlap is tussen verzorging en de gemeentelijk georganiseerde ondersteuning (woningaanpassing, dagbesteding, hulp bij het huishouden, inkomensondersteuning) dan tussen verzorging en verpleging.

Los van de vraag of dat laatste ook werkelijk zo is, is het veel relevanter of het een goed idee is om de problematische onbeheersbaarheid van de AWBZ linea recta naar de Ziektekostenverzekering te exporteren. Er is één belangrijk verschil: de financiële consequenties zijn niet meer voor rekening van de belastingbetaler maar voor die van de premiebetaler. Voor het Rijk maakt dat niet veel uit, als de afgesproken bezuinigingen maar worden gehaald. De burger die de ziektekosten zelf moet betalen heeft echter geen enkele keuze. De vreugde over de premieverlagingen van 2014 zou dan ook wel eens van uiterst korte duur kunnen zijn.

dinsdag 19 november 2013

Zorgen over privacy


Opnieuw heb ik grote zorgen over de beveiliging van persoonsgegevens bij de gemeente Haarlem. Aanleiding is een recent rapport van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid waaruit blijkt dat maar vier procent van de gemeenten de veiligheid voldoende op orde heeft.  Om de zaak opgehelderd te krijgen heb ik heb daarom schriftelijke vragen aan het College van Burgemeester en Wethouders gesteld.

Gemeenten kunnen met een paar muisklikken een groot deel van de gegevens zien van bijna iedere Nederlander. Onder andere wat je verdient, waar je werkt, of je schulden hebt, hoe je gezin is samengesteld of welke auto je hebt. Haarlemmers moeten erop kunnen vertrouwen dat de veiligheid van die gegevens gewaarborgd is. Dit soort gegevens mogen alleen worden ingezien voor het doel dat ermee gediend is, zoals een uitkering, en alleen door iemand die daartoe bevoegd is. Dan moet je er bijvoorbeeld voor zorgen dat als iemand met pauze gaat, zijn of haar computer automatisch uitschakelt. Het rapport van het ministerie stelt me op dat punt niet gerust.
 
 
 

woensdag 13 november 2013

Eigen bijdrage voor huiswerkbegeleiding asociaal?

De afgelopen week vond er in de gemeenteraad een wat merkwaardige discussie plaats. Het ging over de huiswerkbegeleiding voor kinderen van mensen met een minimuminkomen. Daar had de  gemeenteraad  - inclusief de VVD - zich al eerder over uitgesproken: 'Voor jongeren maken we in een regeling Onderwijsondersteuning bijlessen en huiswerkbegeleiding betaalbaar. Wanneer ondersteuning gewenst is delen wij in de kosten. Wij kiezen voor het delen in de kosten om mensen te stimuleren vooral ook eerst in hun sociale netwerk naar een passende oplossing te zoeken'. Het was aan PvdA-wethouder Nieuwenburg om hier verder vorm en inhoud aan te geven. Dat deed hij. Maar hij kreeg een groot deel van de gemeenteraad over zich heen, inclusief zijn eigen PvdA-fractie. Een eigen bijdrage voor huiswerkbegeleiding zou niet sociaal zijn. Onder druk gezet door deze wat ongemakkelijke situatie besloot Nieuwenburg ineens tot een noodgreep. De eigen bijdrage wordt om 'doelmatigheidsredenen' niet uitgevoerd. Dat is een slap verhaal. Wij houden Nieuwenburg aan de uitgangspunten van het activerend minimabeleid. Dat is sociaal - zoals Nieuwenburg zélf ook toe moest geven.

maandag 11 november 2013

Kandidatuur voor de gemeenteraad 2014 - 2018: 'kennis & kunde, compassie en continuïteit'


Als liberaal in hart en nieren vind ik verantwoordelijkheid en vrijheid uiterst belangrijk. Verantwoordelijkheid voor het eigen bestaan en welbevinden. Wanneer dit niet zelf gerealiseerd kan worden moeten we helpen. Regie over het eigen leven is daarbij het uitgangspunt. Vrijheid geeft ruimte voor maatwerk, voor eigen regie en om eigen keuzen te legitimeren. Dat past naadloos bij de ingezette kanteling van de zorg in Nederland. Van 'zorgen voor' naar 'zorgen dat'. De afgelopen jaren heb ik namens de VVD Haarlem in de gemeenteraad vorm en inhoud mogen geven aan de uitwerking van die kanteling in Haarlem. En ik ben trots op de resultaten die behaald zijn. Haarlem is hard op weg om een echte liberale stad te worden. Maar we zijn er nog niet en ook het rijksbeleid inzake de zorg (AWBZ, jeugdzorg, participatiewet) is nog niet voltooid. Sterker nog, het verandert voortdurend!
 
Ik zou deze klus graag afmaken in de komende raadsperiode en mijn kennis van het sociale domein, kundigheid als raadslid en compassie voor de medemens en persoonlijk enthousiasme inzetten voor de continuïteit van de VVD en Haarlem. Daarom heb ik me kandidaat gesteld voor de volgende raadsperiode. Mocht u mij (nog) niet kennen, kijk dan eens verder op deze blogsite of op twitter: @wouterrutten.

donderdag 12 september 2013

Uitwerking motie ‘loten’ onder de maat, VVD teleurgesteld in schoolbesturen en Nieuwenburg


In het voorjaar van 2013 werd het duidelijk dat het systeem van toelating van brugklasleerlingen – zoals de schoolbesturen dat hanteren – begon te kraken. De schoolbesturen hanteren namelijk een lotingsysteem. Dat klinkt plausibel. Het kan namelijk best eens voorkomen dat het aantal leerlingen dat zich inschrijft voor een school groter is dan de capaciteit. Dit jaar ging het echter mis. Een aantal leerlingen kon namelijk bijna helemaal niet terecht in Haarlem. 

Samen met coalitiepartner D66 en oppositiepartij CDA verzocht de VVD het college daar een onderzoek naar in te stellen. Een heel eenvoudig onderzoek: vraag de schoolbesturen welke behoefte er is om de capaciteit uit te breiden en onderzoek in hoeverre die eventuele behoefte door de gemeente – die verantwoordelijk is voor de onderwijshuisvesting – gefaciliteerd kan worden.

De verantwoordelijke wethouder, Jan Nieuwenburg van de PvdA, heeft inmiddels gerapporteerd aan de raad. En daar is ook alles mee gezegd. De wethouder schrijft doodleuk dat de capaciteit voor 2014-2015 voldoende is en dat de schoolbesturen van mening zijn dat er geen behoefte is aan capaciteitsuitbreiding in Haarlem-Zuid. Het probleem kan simpelweg worden opgelost door minder vmbo-t plekken aan te bieden. Leerlingen die kiezen voor het vmbo-t kunnen immers ook terecht op een zelfstandige vmbo-t school. De VVD is van mening dat het probleem hiermee niet wordt opgelost maar wordt verschoven. Volgend schooljaar zijn het de vmbo-t leerlingen die niet terecht kunnen op de school van hun keuze.

De VVD is het dan ook niet zondermeer eens met het voorstel van wethouder Nieuwenburg om de lotingsregeling zondermeer te verlengen voor het schooljaar 2014-2015. Grootste knelpunt voor de VVD is het feit dat de scholen werken met een wervingsgebied dat veel groter is dan Haarlem. Waarom gaat een Haarlemse school werven in bijvoorbeeld IJmuiden terwijl kinderen uit Haarlem niet op de school van hun keuze terecht kunnen? De VVD vindt dat onzinnig – Haarlemse kinderen moeten in Haarlem op school kunnen,bij voorkeur in hun eigen buurt – en had van de schoolbesturen én Nieuwenburg verwacht met een oplossing te komen die recht doet aan de zorgen van de leerlingen, de ouders én de VVD in Haarlem.  

Onderzoek sluiting Teyler college toont aan dat de samenleving niet maakbaar is. Ouders en kinderen maken zélf de beste keuze.



Uit het onderzoek naar de sluiting van het Teyler dat Platform31 in opdracht van de gemeente Haarlem deed wordt pijnlijk duidelijk dat de poging om een AVO-school in Schalkwijk tot bloei te laten komen naief was en te veel gebaseerd was op wishful thinking. In 1998 lagen er al twee onderzoeksrapporten die constateerden dat de toekomst voor een havo-vwo school in Schalkwijk zeer moeilijk zijn gezien de vele goede andere scholen in Haarlem en gezien het negatieve imago van Schalkwijk dat negatief doorwerkte naar de scholen. De gemeente Haarlem wenste zich daar niet bij neer te leggen. Schalkwijk zou immers opgestoten worden in de vaart der volkeren en er moest een openbare brede mavo-havo-vwo school in Schalkwijk blijven. Dunamare kreeg de opdracht dat te realiseren. In 2006 startte het Teyler College.

Ondanks de toezeggingen van de gemeente aan Dunamare bleek de nieuwbouw van het Teyler College uiteindelijk niet mogelijk, kon Schalkstad niet tot ontwikkeling gebracht worden en lukte het programma ‘Verjonging buurt Schalkwijk’ maar zeer ten dele. Daarnaast stond de gemeente de groei van bestaande, succesvolle, scholen aan de westkant van het Spaarne toe.

Het onderwijsaanbod in Haarlem is zeer gevarieerd en van voldoende niveau. Een nieuwe school zal minimaal duizend leerlingen nodig hebben om levensvatbaar te zijn. Dat is alleen mogelijk als de bestaande scholen met succes ‘beconcurreerd’ kunnen worden en zij niet meer zouden mogen uitbreiden. Ouders en leerlingen hebben echter een eigen, vrije, keuze. En die keuze is duidelijk: voor de leerlingen in Schalkwijk zijn er voldoende opties om goed onderwijs in Haarlem te volgen. Juist het niet goed onderkennen van dit feit is mede aanleiding geweest voor het mislukken van het Teyler College. Het wordt tijd dat iedereen zich realiseert dat de samenleving niet maakbaar is.

De VVD is van mening dat het bestaande voortgezet onderwijs gefaciliteerd moet worden om aan de wensen van alle Haarlemse ouders en leerlingen te voldoen. Tegelijkertijd behoeft Schalkwijk ook vanuit sociaal maatschappelijk oogpunt speciale aandacht in de vorm van een integraal plan om te voorkomen dat deze wijk een achterstandswijk wordt. Dat betekent in eerste instantie dat het bestaande onderwijs in Schalkwijk versterkt moet worden.

donderdag 22 augustus 2013

Regentesk schoolbestuur zorgt voor Kafkaeske toestand

Een Haarlemse ouder benaderde mij. Er was een probleem op de basisschool van zijn kinderen. Wat was er gebeurd? Op een ouderavond had hij geluidsopnamen gemaakt en een linkje naar die opname gestuurd aan een aantal andere ouders. Goedbedoeld. De school was er echter minder blij mee en meldde zich bij de directeur van de stichting die deze - en vele andere scholen in de regio - bestuurt. De directeur riep de ouder op het matje. De directeur vond namelijk dat de ouder de wet had overtreden. Ja, hij had zelfs iets strafbaars gedaan! Een gesprek volgde. De ouder verweerde zich dapper. Wat hij had gedaan was misschien niet handig geweest, maar strafbaar was het toch zeker niet. Afgesproken werd dat hij zich zou verontschuldigen naar de betrokkenen. Dat was voor de directeur nog niet voldoende, bleek daarna.

Wat volgde is werkelijk Kafkaësk. De directeur treft 'bestuurlijke maatregelen'. Die bestaan eruit dat de kinderen van school zullen worden verwijderd als de ouder zich nog een keer 'ernstig misdraagt' of anderszins de veiligheid van de school in gevaar brengt. Op vragen op grond van welk reglement de directeur tot die beslissing komt en hoe de procedure verloopt komt geen inhoudelijk antwoord. De directeur stelt zich als een ouderwetse regent op: negeert het feit dat in dit land alleen de rechter bepaalt of iets strafbaar is of niet en sanctioneert kinderen die part noch deel hebben aan de kwestie tussen ouder en schoolbestuur op basis van regels die niet bestaan.

Het bovenstaande incident - waarvan ik hoop dat het uniek is - heeft mij helaas wel duidelijk gemaakt dat het slecht gesteld is met het toezicht op de schoolbesturen. De ouder kan nergens terecht met zijn verhaal. De directeur lijkt almachtig. Dat vind ik levensgevaarlijk. Het liefst draaide ik de hele verzelfstandiging van het openbaar onderwijs terug zodat de gemeenteraad weer een rol kan spelen, maar dat is niet reëel. Waar ik me wel voor in zal spannen de komende tijd is een versterking van de 'tegenmacht' van de schoolbesturen (de medezeggenschap). De scholen zijn er voor de kinderen en de ouders. Niet voor machtswellustige regenten.

vrijdag 12 april 2013

Beantwoording vragen over loting brugklassers stelt niet gerust

Dit jaar waren er in de regio Zuid-Kennemerland zo’n 3500 kinderen op zoek naar een middelbare school. De meeste van die kinderen kunnen op de school van hun keuze terecht. De meeste…. want voor de HAVO moest op sommige scholen geloot worden. En tot overmaat van ramp kregen zo’n 25 kinderen te horen dat zij ook op de tweede school van hun keuze niet terecht kunnen. In sommige van gezinnen leidt dat tot heel moeilijke situaties en de fractie is dan ook door veel ouders benaderd. In de raadsvergadering hebben we dan ook vragen gesteld aan onderwijswethouder Nieuwenburg. 

Het probleem is ontstaan omdat er door het aanscherpen van de normen door de middelbare scholen sprake is van een verlaging van het aantal kinderen met Atheneum advies en een verhoging van het aantal kinderen met Havo advies. De werkelijke situatie wijkt dus af van de prognoses waar de scholen mee werkten. Volgens ons was dat al in november/december bekend. Toen werden de voorlopige adviezen werden gegeven door de basisscholen. Deze informatie lijkt niet gebruikt om de verdeling van de plaatsen op de middelbare scholen te bekijken en opnieuw in te delen om te zorgen voor een grotere match tussen vraag en aanbod. Dit heeft tot gevolg gehad dat er onevenredig veel aankomende Havisten zijn uitgeloot en er onevenredig veel open plekken beschikbaar waren op Atheneum bij verschillende scholen in de regio. De wethouder gaat nu evalueren hoe dit precies gelopen is en komt daarmee terug naar de raad. Het vervelende is dat de gemeente helemaal geen invloed heeft op het toelatingsbeleid van de scholen. De scholen gaan daar zelf over. De gemeente coördineert het proces. De VVD vindt dat die coördinatie dan wel góed moet gebeuren en is daar na de bespreking in de gemeenteraad helaas niet van overtuigd. We zullen de antwoorden van de wethouder op onze vragen en die van CDA en D66 nader bestuderen. Wordt vervolgd.
 

Nieuw pleidooi voor Werkhotel voor zwerfjongeren

Na lange tijd sprak de Gemeenteraad weer eens over een specifiek deel van de jongeren: de zwerfjongen. De VVD is geschrokken van het aantal jongeren dat formeel niet dakloos is maar wel de hele dag loopt te zwerven en uit het zicht van instanties verdwijnt. Voor de VVD is het helder: Jongeren zitten op school of zijn aan het werk en voor zwerfjongeren is specifieke aandacht nodig. De gemeente is er helaas nog steeds niet voldoende geslaagd om die aandacht op een acceptabel niveau te krijgen en de oplossing wordt weer gezocht in verder onderzoek. Namens de fractie bracht ik het initiatiefvoorstel van de VVD en Van Hoeijen voor zo’n werkhotel uit 2004 in herinnering – waar ik destijds één van de auteurs van was. Een werkhotel is een combinatie van een woon-, leer- en werktraject.
Het toenmalige college heeft dat concept teruggebracht naar een veel kleinschaliger project: ‘Kamers met Kansen’. De VVD wil dat nog eens serieus gekeken wordt naar het oorspronkelijke concept voor het werkhotel. De andere fracties waren het met ons eens in een raadsbreed aangenomen motie is dat dan ook concreet als opdracht aan het college meegegeven.

Nieuwe Daklozenopvang stap dichterbij!

Voor de opvang van dak- en thuislozen is sinds 2008 toegewerkt naar een unilocatie, waarin de opzet was de huidige losse locaties voor dagopvang (Magdalenaklooster), nachtopvang (Bakenessergracht) en de voorzieningen van Brijder verslavingszorg (methadonpost, gebruiksruimte en inloop) samen te voegen. Na een herhaalde zoektocht naar een geschikte locatie, haalde het college dit plan in mei 2012 van tafel. Er waren bij de gemeenteraad teveel twijfels over de gestelde uitgangspunten en het college had die niet weg kunnen nemen. Inmiddels heeft het college een nieuw plan opgesteld dat gebaseerd is op moderne inzichten ten aanzien van de problematiek. Dat betekent nog steeds dat de dag- en nachtopvang worden samengevoegd maar dat de methadonverstrekking en de inloop voor verslaafden (die niet persé dakloos zijn) apart gehouden wordt. De nieuwe voorziening biedt dan huisvesting met hulpverlening en dagbesteding en is gericht op een zo snel mogelijke doorstroming en maatschappelijk herstel. Om overlast rond de locatie te voorkomen komt er wel een inpandige ruimte voor alcoholgebruik. Daarmee kan ook het drinken op straat en in parken – zoals op het Houtplein – worden tegengegaan.

Voor de fractie van de VVD staat het beperken van de overlast centraal. Dat is te bereiken door het beperken van het aantal verplaatsingen. Dat had dus ook gekund in het concept van de unilocatie zoals dat vorig jaar voorlag, maar in combinatie met de methadonverstrekking leidde dat concept weer tot een (te) grote concentratie die ook weer tot autonome overlast zou kunnen leiden.
Doorslaggevend voor de steun aan dit voorstel van het college is echter de visie dat de opvang zo kort mogelijk – dus gericht op doorstroming – moet zijn. Verslaafdenzorg zoals de methadonpost heeft niets met zo’n opvang te maken. Die maakt onderdeel uit van de verslaafdenzorg

dinsdag 29 januari 2013

Had ik het maar geweten....

Dan had ik het niet gedaan..... dat laatste is natuurlijk stoer om te zeggen en voor een politicus altijd mooi makkelijk achteraf. Balkenende kon daar ook wat van. 'Met de kennis van nu' heette het dan. Maar toch...

In november vorig jaar stemde de raad in met een aantal wezenlijke veranderingen in het minimabeleid in Haarlem. Mijn fractie en ik ook. Uit volle overtuiging. Er lag een goed voorstel dat recht deed aan dat wat we in de stad willen doen en bereiken voor mensen met een minimuminkomen én een behoorlijk liberaal (en dus sociaal) uitgangspunt had.

Eén van de veranderingen betrof de zorgverzekering. De gemeente ging stoppen met het 'Gemeentelijk Extra Pakket'. Een regeling die ooit in het leven was geroepen om ook bijstandsgerechtigden toegang te geven tot een collectieve regeling. Inmiddels zijn er veel meer collectieve regelingen en kan iedereen zélf een regeling vinden. En op de markt kan men goedkoper terecht dan de huidige maandpremie van 138 euro. Het College vergat er echter bij te vertellen dat het pakket dat via de gemeente werd afgesloten een dekking kent die níet door andere verzekeraars wordt aangeboden. Het gemeentelijk pakket vergoedde namelijk de eigen bijdragen vor begeleiding-, persoonlijke verzorging- of verpleging thuis (AWBZ), hulp bij het huishouden en hulpmiddelen (WMO) en vervoer van zieken. En dan is het nog maar zeer de vraag of burgers, met name ouderen, inderdaad goedkoper uit zijn.

Ik vind dat de raad deze consequenties had moeten kennen toen het besluit werd genomen. En dat het College die duidelijk had moeten maken toen het voorstel werd ingediend. Dat dat niet gebeurd is vind ik kwalijk en daarom heb ik schriftelijke vragen aan het College gesteld.





maandag 21 januari 2013

Hij doet het weer!

Ondanks alle pogingen van @Sanoma en @webstreepjelog om het bloggen tot één van de meest frustrerende activiteiten in mijn leven te maken is het hen niet gelukt om me er definitief van af te brengen. Toegegeven, ik heb het sinds juni 2012 niet meer gedaan dus het was ze bijna gelukt. Bijna. Maar niet helemaal. Want dankzij de hulp van Robert Strookman is de hele blog verhuisd naar Blogger. Nieuwe ronde, nieuwe kansen!